دوستان عزیز۲۶ی  هم دانشگاهی های سابق وهمکاران فعلی سلام.نماز و روزه هاتون قبول.بعداز ۴ ماه و هفت روز رکود وبلاگ دوس داشتنی ۲۶ی ها درحالی  که داشتم با اینترنت نصف و نیمه ایرانسل تو فضای مجازی چرخ میزدم  بعد از دیدن تصویر تکراری اول وبلاگ تصمیم گرفتم  ی چیزی بنویسم شاید فرصتی فراهم کنه تا قضات جوان و سخت مشغول بکار در خاش.نگور.سرخس.موچش.پلدختر.تایباد.بشاگرد.قلعه گنج.جوین.ماگو.هندیجان.بیجار.نورآباد.صحنه وصدتا کوره دهات دیگه (مثه ناحیه۶ خارک که شنیدم ۱۱نفرشون دورهمی گل میگن گل میشنفن )ی بار دیگه یادی ازخاطرات تلخ و شیرین زمان دانشجویی و کارآموزیشون کنن و لبخند شیرینی رو لباشون نقش برببنادانه!!!(بر وزن متجاوزگر کننده جاوید)

اسم مطلب رو هم به همین خاطر اتنخاب کردم.کسی هم اگه متوجه نکته نهفته در اون نشد  رجوع کنه به ایمان دمیری که اطمینان دارم الان تا پس گوشش بازه و داره قه قه می خنده.

هرچند حتما علی شیرازی میگه مطلب فقط مقدمس و خواننده هنوز منتظره که ببینه چی میخوای بگی ولی بذارید دیگه رفع زحمت کنم.چراکه اطناب ممل خودش به اندازه ایجاب مخل مضره.اینم خودش ی سبکه.خوش باشین